Χριστουγεννιάτικη θλίψη: Μια αληθινή ιστορία και οι μικροί τρόποι να φροντίσεις τον εαυτό σου

Οι γιορτές συχνά παρουσιάζονται σαν μαγική εποχή — γεμάτη λάμψη, δώρα και χαμόγελα. Κι όμως, για πολλούς από εμάς, αυτή η περίοδος μπορεί να φέρει άγχος, μοναξιά και πίεση. Αν νιώθεις κι εσύ έτσι, δεν είσαι η μόνη. Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία για το πώς μπορούμε να κάνουμε τις γιορτές λίγο πιο ανάλαφρες και λίγο πιο δικές μας.

Οι γιορτές παρουσιάζονται πάντα σαν παραμύθι: σπίτια που μοσχοβολάνε κουραμπιέδες, χαμόγελα παντού και δέντρα φορτωμένα στολίδια. Κάθε χρόνο λέμε ότι θα νιώσουμε «το πνεύμα των Χριστουγέννων»… αλλά για πολλούς από εμάς, αυτό το πνεύμα μοιάζει να έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στα ψώνια και τις υποχρεώσεις. Κάθε χρόνο, κάπου στα μέσα Νοέμβρη, συμβαίνει το ίδιο. Ανοίγω το κουτί με τα στολίδια, μυρίζω την κανέλα στο σπίτι και για ένα δευτερόλεπτο νιώθω σαν παιδί. Ένα δευτερόλεπτο μόνο. Μετά, σαν κάποιος να πατάει ένα αόρατο κουμπί, η γνωστή ανησυχία κάνει την εμφάνισή της. Ένα «τι θα γίνει φέτος;» αρχίζει να τριβελίζει το μυαλό μου, κι η γιορτινή μουσική που ακούγεται σε όλα τα μαγαζιά μοιάζει να παίζει μια οκτάβα πιο δυνατά από όσο αντέχω.

Το βάρος πίσω από τα φωτάκια

Πάντα πίστευα ότι τα Χριστούγεννα είναι συνώνυμα της χαράς. Ως παιδί, αυτή η εποχή μού φαινόταν μαγική. Καθώς μεγάλωνα όμως, ένιωθα όλο και περισσότερο ότι εγώ μάλλον είχα… χάσει το εγχειρίδιο της εορταστικής χαράς. Τώρα, πολλές φορές θα ήθελα να υπάρχει ένα κουμπί «skip». Πίσω από τα φωτάκια κρύβονται συχνά συναισθήματα που κανείς δεν διαφημίζει: άγχος, μοναξιά, πίεση και πολύ συχνά εκείνη η γιορτινή… θλίψη. Τη χρονιά που κατάλαβα πραγματικά ότι κάτι δεν πάει καλά, είχα μόλις χωρίσει. Στο τραπέζι στολίδια, κάρτες, λίστες με δώρα. Στο κεφάλι μου, θόρυβος, άγχος, μοναξιά, λίγη μελαγχολία… και μια αίσθηση ότι η υπόλοιπη πόλη γιόρταζε χωρίς εμένα. Δεν ήταν ότι μισούσα τις γιορτές. Ήταν ότι δεν ήξερα πώς να «χωρέσω» μέσα τους.

Όταν άρχισα να λέω την αλήθεια (πρώτα στον εαυτό μου)

Κι όσο περισσότερο προσπαθούσα να μείνω «εντάξει», τόσο πιο εύθραυστη ένιωθα. Ένα στραβό στολίδι, ένα μη τέλειο δώρο, ένα ευτυχισμένο ζευγάρι σε ένα αλπικό τοπίο στο Instagram — κι εγώ ένιωθα να ξαναγυρνάω πίσω σε εκείνα τα γνωστά, δύσκολα συναισθήματα που είχα δουλέψει μήνες για να ξεπεράσω. Η πρώτη φορά που παραδέχτηκα ότι οι γιορτές δεν μου πάνε — ήταν λυτρωτική: Μίλαγα με τη γιαγιά μου και της έλεγα ότι νιώθω να με πιέζουν όλοι να είμαι χαρούμενη, ενώ ούτε μια υποψία χαράς δεν κρυβόταν μέσα μου. Ότι όφειλα να χαμογελώ και να δείχνω ενθουσιασμένη για να μην με θεωρούν οι άλλοι περίεργη. Ότι ζούσα σε ένα «πρέπει», ενώ εγώ δεν ήξερα τι θέλω. Εκείνη χαμογέλασε και μου είπε κάτι απλό:
«Οι γιορτές δεν είναι υποχρεωτικό συναίσθημα. Είναι εποχή.»
Και κάπως έτσι άρχισα να τις βλέπω διαφορετικά. Όχι σαν τεστ ευτυχίας, αλλά σαν μια περίοδο όπου μπορώ να επιλέξω πώς να φερθώ στον εαυτό μου.

Οι μικρές αλλαγές που με βοήθησαν

Όχι, δεν άλλαξα εν μια νυκτί! Δεν έγινα ξαφνικά «ο άνθρωπος των γιορτών». Έγινα όμως ο άνθρωπος που τις ζει πιο ήρεμα. Ανακάλυψα ότι όταν προσπαθώ να δείχνω ότι όλα είναι καλά, καταλήγω να γίνομαι πιο ευερέθιστη, πιο κουρασμένη, πιο… «όχι ο εαυτός μου». Ξαφνικά αμφισβητώ την πρόοδό μου, τον τρόπο ζωής μου, τη σχέση μου με τους ανθρώπους γύρω μου. Και αποδέχτηκα ότι πολλές φορές το μόνο που πραγματικά χρειάζομαι είναι μια κουβέρτα, μια γωνίτσα και καθόλου κοινωνικές υποχρεώσεις. Και είναι απολύτως εντάξει να το παραδέχεται κανείς αυτό.

• Άφησα την τελειότητα να πάει μια βόλτα. Δεν χρειάζεται όλα να μοιάζουν με Pinterest.
• Έκανα μικρές, χαριτωμένες δραστηριότητες που με χαλαρώνουν — χωρίς υπερβολές.
• Έκλεισα για λίγο τα social. Η ζωή μοιάζει πιο αληθινή όταν δεν τη συγκρίνεις με φωτογραφίες άλλων.
• Άρχισα να δίνω στον εαυτό μου χρόνο. Να τον ακούω. Να του αφήνω χώρο.

Και ξέρεις τι συνέβη; Οι γιορτές έγιναν ξαφνικά πιο ανθρώπινες. Πιο τρυφερές. Πιο «δικές μου». Τελικά το να «πιέζεσαι» να γίνεις κάτι που δεν είσαι, κουράζει περισσότερο.

Πώς μπορείς να κάνεις τις γιορτές λιγότερο βαριές (και ίσως λίγο πιο όμορφες)

Έμαθα —μετά από όχι και τόσο εύκολες χρονιές— ότι δεν γίνεται να προσφέρεις χαρά στους άλλους αν αφήνεις τη δική σου ψυχική υγεία στο περιθώριο. Με μικρές αλλαγές, η εποχή αυτή μπορεί να γίνει πιο γλυκιά και πιο ανθρώπινη. Οι πιο κάτω μικρές αλλαγές με βοήθησαν να ξαναβρώ χαρά, τόσο με τους γύρω μου όσο και με τη δική μου παρέα. Και αυτό, για μένα, είναι η μεγαλύτερη γιορτή.

Αποδέξου ότι τίποτα δεν είναι τέλειο

Αν κάτι με αγχώνει στις γιορτές, είναι η υποτιθέμενη τελειότητα. Το τέλειο δώρο, το τέλειο τραπέζι, το τέλειο στόλισμα. Κι όταν κάτι δεν πηγαίνει σύμφωνα με το «τέλειο» πλάνο μου, ο εγκέφαλος μου φωνάζει: «Καταστροφή!» Έχω αρχίσει λοιπόν να χαλαρώνω λίγο την εμμονή με τις λεπτομέρειες και να εστιάζω στο τι μένει στο τέλος: οι στιγμές, το γέλιο, οι αναμνήσεις, οι άνθρωποι. Ένα μικρό, χαριτωμένο γιορτινό σχέδιο —όπως να ψήσεις μελομακάρονα με έναν φίλο— μπορεί να κάνει θαύματα.

Μείνε λίγο μακριά από τα κοινωνικά δίκτυα

Τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να κάνουν τις γιορτές να μοιάζουν σαν διαγωνισμός ευτυχίας. Και όταν δεν νιώθεις στα καλύτερά σου, αυτά τα «τέλεια» στιγμιότυπα των άλλων λειτουργούν διαβρωτικά εξαφανίζοντας τη δική σου γιορτινή διάθεση. Αν μπορείς, κάνε μια μικρή αποτοξίνωση: «Κόψε» για λίγες μέρες τα σόσιαλ ή όρισε ένα μικρό όριο χρήσης. Μπορεί η ψυχή σου να σε ευχαριστήσει.

Δώσε χρόνο και στον εαυτό σου

Οι γιορτές είναι γλυκές όταν είμαστε με αγαπημένους — αλλά είναι εξίσου σημαντικό να παίρνεις μικρές ανάσες μόνος σου. Έστω δέκα λεπτά με ένα βιβλίο, μια βόλτα, ζωγραφική ή μουσική. Το να ζητάς χώρο δεν είναι αγένεια· είναι αυτοφροντίδα. Και η αυτοφροντίδα είναι το πιο ωραίο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου αυτό τον καιρό.

Η ουσία; Οι γιορτές δεν χρειάζεται να μοιάζουν τέλειες για να είναι όμορφες

Μπορεί να μην νιώθεις τη χριστουγεννιάτικη «μαγεία» που όλοι περιμένουν, αλλά πραγματικά: δεν πειράζει καθόλου. Με μικρά βήματα και λίγη συμπόνια προς τον εαυτό σου, μπορείς να φτιάξεις μια γιορτινή εποχή που να σου ταιριάζει —ακόμη κι αν διαφέρει από το κλισέ. Να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να νιώθεις «μαγικά» για να ζήσεις όμορφες γιορτές. Αρκεί να είσαι τρυφερός με τον εαυτό σου. Αν κάτι έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι η χαρά δεν έρχεται επειδή το λέει το ημερολόγιο. Έρχεται όταν της αφήνεις χώρο. Και —για πρώτη φορά μετά από καιρό— νιώθω ότι αυτό αρκεί.